Τι Φυλής, τι Κολωνάκι…

Τίποτα δεν γίνεται μονάχα από την κακή στιγμή. Είναι σχεδόν πάντα ένα άθροισμα όσων έχουν γίνει και όσων δεν έχουν γίνει, που οδηγούν στο αποτέλεσμα. Η τύχη και η ατυχία είναι παράμετροι που έχουν την συμμετοχή τους, αλλά σπάνια αποτελούν τις κύριες αιτίες, ιδίως για τις κακές στιγμές.

Ο χαμός του δημοφιλούς Γιώργου Μαζωνάκη ήρθε να υπενθυμίσει ότι ακόμα και αν είσαι «κάποιος», άμα είναι στραβός ο γιαλός και εσύ στραβά αρμενίζεις. Σε μια χώρα που είσαι ότι δηλώσεις, ιδίως αν έχεις να πληρώσεις, είτε είσαι γιατρός είτε είσαι μάγος, «αγοράζεις» και το καλό το όνομα.

Και εδώ γεννιέται το αυτονόητο ερώτημα ποιος ελέγχει ότι είσαι αυτό που δηλώνεις. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα έχουμε και ένα φαινόμενο, οι κρατικές υπηρεσίες να παραχωρούν τις ελεγκτικές  αρμοδιότητες σε ανεξάρτητες αρχές. Τις περισσότερες φορές μάλιστα χωρίς να εξασφαλίζουν τις απαραίτητες προϋποθέσεις καλής λειτουργίας, με χρηματοδότηση και στελέχωση.

Στην περίπτωση του άτυχου «Μαζωνάκη», οι σκιτζήδες  σαμάνοι του Κολωνακίου θεωρητικά είχαν ελεγχθεί τρεις φορές. Από ποιον; από τον ιατρικό σύλλογο. Μόνο που ο ιατρικός σύλλογος ελέγχει μόνο τα γραφειοκρατικά και ότι βλέπει η πεθερά. Τρεις φορές πήγε στο «ιατρείο» αλλά δεν είδε ούτε το μηχάνημα που έταζε την αναζωογόνηση και νιάτα διαρκείας. Οι δε «ελεγκτές γιατροί» είναι εθελοντές. Τι ρέστα να ζητήσεις από εθελοντές.

Η ιστορία μπάζει από παντού, αλλά δυστυχώς και εδώ πριν από την συγκεκριμένη τραγική κατάληξη υπάρχουν όλες οι αδυναμίες που οδηγούν στο μοιραίο. Οι νομικοί ξέρουν ότι ένας νόμος για να είναι εφαρμόσιμος πρέπει να προβλέπει ποινές, για αυτό εξάλλου είναι απαραίτητοι και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί. Αν λείπουν οι ελεγκτές και οι ποινές απλά δεν εφαρμόζονται. Πρέπει να συμβούν σοβαρά γεγονότα είτε και μοιραία για να υπάρξουν δικαστικά επακόλουθα.

Στην χώρα της φαιδρής πορτοκαλιάς δυστυχώς υπάρχουν παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι μπορείς να νομοθετήσεις, και μάλιστα αυστηρά αλλά γνωρίζοντας ότι δεν θα αλλάξει τίποτα. Την δεκαετία του 80, είχε ψηφιστεί νόμος που προέβλεπε τους κανόνες λειτουργίας των οίκων ανοχής. Με λεπτομέρειες πόσοι οίκοι θα λειτουργούσαν ανά περιοχή, σε τι απόσταση από σχολεία, εκκλησίες κλπ. Μόνο που δεν προέβλεπε ποινές. Και έτσι παρουσιάστηκε το φαινόμενο της οδού Φυλής. Τι Φυλής τι Κολωνάκι, τι ιατρείο τι οίκος ανοχής. Τι ´80 τι ´20…